Rammstein

27.11.09 w katowickim Spodku wystąpiła niemiecka grupa rockowa Rammstein. Zespół powstał na początku 1994 roku, jego nazwa pochodzi od amerykańskiej bazy lotniczej (Ramstein Air Base) w Niemczech, w której miała miejsce katastrofa lotnicza.

Bilety zostały wyprzedane na pniu na długo przed listopadowym występem. Podobnie było w czasie poprzedniej trasy. Koncerty tej bez wątpienia bardzo charakterystycznej grupy są zawsze żywiołowe i widowiskowe. W każdym utworze na scenie dzieje się coś zaskakującego i niesamowitego. Stałym elementem podczas wykonywania utworu "Rammstein" był do tej pory płaszcz noszony przez wokalistę, który nawiązywał do katastrofy, o której opowiada utwór, jednak został on zastąpiony miotaczami ognia przymocowanymi do rak wokalisty. Katowicki koncert promował nowy album "Liebe ist fur alle da", którego utwory przewijały się od samego początku.

Najpierw zabrzmiał Rammlied - chóralne wejście ale to tylko zmyłka - po chwili ruszył thrashowy riff podbity groove'owym podkładem, cała wypełniona po brzegi płyta Katowickiego Spodka zaczęła falować niczym ocean.

Następnie zabrzmiał "Ich Tu Dr Weh" z epicko brzmiącym refrenem i motoryczna gitarową zagrywką, wszyscy zerwali się z miejsc siedzących. Na scenie nastąpiła eksplozja materiałów pirotechnicznych. W czasie utworu "feler Frei" muzycy przywdziali na twarze płonące maski, za pomocą których pluli kolumnami ognia a z jupiterów przypominających silniki odrzutowe świeciło oślepiające światło. W całej hali zapanowała chwilowa ciemność a po chwili zabrzmiał niesamowity "Haifisch" kawałek żywcem wyciągnięty z lat 80 tych przywodzi mi na myśl klimat starego Depech Mode, nawet stojący obok mnie powściągliwy w okazywaniu uczuć kolega zaczął podskakiwać i ruszać głową. Przy "Du Hast" Spodek prawie odleciał a cała widownia skandowała refren. Po krótkiej chwili z głośników dał się słyszeć charakterystyczny tupot tysięcy oddziałów mrówek czyli "Links" na scenie temperatura znacznie została podniesiona przez buchające z metalowego podestu salwy ognia, a ja czułem podmuchy ciepłego powietrza na policzkach... Następnie znany z teledysków kawałek "Ich will" z podłogi zamiast miotaczy w niesamowitym rytmie buchały salwy białej pary, a pomiędzy nimi stali muzycy. Wokalista Till Lindemann w charakterystycznej tylko dla siebie pozie (nogi mocno ugięte dłoń zwinięta w pieść waląca rytmicznie o udo) śpiewał tak wyraźnym basem, że aż ściany drżały. Po jego lewej stronie na gitarze wygrywał ciężkie jak niemiecki czołg riffy Paul Anders.

Na scenie pojawiła się metalowa wanna, w której został umieszczony grający na instrumentach klawiszowych Christian. Z wysokiego na 5 metrów podnośnika wokalista wylał na niego strumień iskier dokładnie takich jakie powstają w czasie spawania, ale nie martwcie się nic mu się nie stało, po chwili biegał już w błyszczącym kombinezonie po ruchomej bieżni i wygrywał na swoich klawiszach "you've got a pussy, I' ve got a dick", a publiczność powtarzała za wokalistą "so what's the problem". Utwór przypomina mi wielki przebój z poprzedniej trasy "Ameryka", którego w tym koncercie zabrakło. Częste zmiany mrocznego klimatu rodem z "Nowej Huty" mieszały się z nastrojową miękką balladą "Fruhling In Paris". Na scenie pojawiła się lampka i przepiękny zabytkowy gramofon, który można obecnie zobaczyć tylko na giełdzie staroci w Bytomiu. Ta balladowa kompozycja przeniosła mnie myślami do samego Paryża. Następnie rozległ się łowiecki sygnał, który sugerował, że utwór opowiada o facetach w tyrolskich kapeluszach uganiających się za zwierzyną lub kobietami.

Muzycy pożegnali się mówiąc dziękujemy Katowice i zeszli ze sceny ale na tym nie koniec, po krótkiej chwili znowu w naszym kierunku zaczęły buchać salwy ognia iskry odbijały się, wystrzeliwane w kierunku realizatora dźwięku. Rammstein zameldował się w komplecie na scenie. "Flake" usadowił się wygodnie na pontonie, który w rytmie utworu "Seemann" niesiony był przez widownię po całej płycie Spodka. Na końcu wokalista założył skrzydła gigantycznych rozmiarów ,z których wysyłał buchające na boki salwy ognia i tak w tej ognistej i pełnej energii atmosferze zakończył się ten niesamowity show. Na twarzach ludzi było widać, że na te dwie godziny przenieśli się zupełnie do innej rzeczywistości i odpłynęli na pontonie razem z muzykami i o to właśnie chyba wszystkim chodzi prawda??

Witold Mieszko

Richie Kotzen

22.11. 09. w katowickim Mega Clubie wystąpił amerykański gitarzysta, kompozytor, autor tekstów i wokalista Richie Kotzen. Muzyk ma za sobą bogatą przeszłość, zanim rozpoczął solową karierę współpracował z takimi zespołami jak: Poison czy Mr.Big .

Muzyka prezentowana przez artystę ma bardzo szeroki zakres bazuje oczywiście na starym solidnym Hard Rocku ale nie tylko. Można w niej usłyszeć elementy jazzu, bluesa, funku soul a nawet popu. Jesienią na rynku ukazał się nowy album Kotzena zatytułowany "Peace Sign". Płyta ta zawiera m.in. utwór pt. "Paying Dues" promowany przez klimatyczny teledysk.

Przed koncertem Richiego na scenie wystąpił Robert Pieculewicz, polski wirtuoz gitary, który zaczynał od występów ulicznych. Stałym miejscem, w którym przez wiele lat można go było zobaczyć i usłyszeć był rynek krakowski, a w sezonie letnim starówka Gdańska i molo w Sopocie. Bywało tak, że bardziej był popularny we Francji niż w Polsce. Jego muzyka została wyróżniona na ogólnoeuropejskim konkursie gitarzystów w listopadzie 2000 roku w Lozannie. W 2006 roku podpisał kontrakt płytowy z francuską firmą fonograficzną Cristal Planet, która wydała jego album "Blue Metal" pod pseudonimem artystycznym Steve Allen. Może gdyby dziewczyną Roberta była Doda to więcej by się o nim mówiło niż do tej pory, a jego płyty leżały by na półce obok Steva Vaia, a nie były wciskane na ulicy przypadkowym przechodniom. Przypomnę tylko, że Robert gra muzykę instrumentalną na jego koncie jest 6 albumów autorskich.

Kompozycje które przygotował na ten niedzielny wieczór były bardzo dynamiczne, żeby nie powiedzieć heavy. Robert chciał rozgrzać publiczność więc jak sam stwierdził ballad nie przewiduje w tym występie. Obok klasycznych rythm- bluesowych fragmentów dominowały brzmienia o zabarwieniu orientalnym i takich było nawet sporo. Artysta stwierdził, że są najlepsze na taki zimny jesienny wieczór i mogą nas przenieść choć na chwile do ciepłych krajów. Kunszt jaki zaprezentował w niczym nie odbiegał od światowej klasy wirtuozów choćby takich jak sam mistrz gitary Joe Satriani .Bogactwo dźwięków wydobywanych z gitary atakowały moje uszy z szybkością światła. Bardzo szybkie zwroty akcji i zmiany tempa nie pozwoliły nikomu się nudzić. Po raz pierwszy ale nie ostatni moje oczy zaczęły się szklić ze wzruszenia. Ta pełna ekspresji muzyka to prawdziwa uczta dla koneserów i fanów gitary. W tym krótkim bo niespełna trzydziestu minutowym występie znalazło się nawet całkiem dobre solo na perkusji. Na zakończenie Robert przedstawił zespół i stwierdził, że są plany występów z wokalistą w składzie. Schodząc ze sceny zapowiedział główne danie wieczoru czyli Richiego Kotzena, dodał że miał okazję widzieć go na próbie no i szczęka mu opadła. Po takiej rekomendacji temperatura wzrosła o kilka kresek a pod sceną gromadziło się coraz więcej ludzi.

Około 20:30 na scenie pojawili się trzej muzycy, którzy rozpoczęli bardzo gwałtownym akcentem. Styl i sposób wyrażania emocji jakże odmienny od Roberta powalał na kolana. Ludzie zgromadzeni pod sceną patrzyli na niego jak na objawienie .sporo ludzi miało otwarte z wrażania usta .U innych natomiast malowała się fascynacja i uwielbienie w oczach. odnosiło się wrażenie, że nikt nie chce przegapić żadnej sekundy z tego koncertu a wszystkie receptory są nastawione na maksymalne pochłanianie każdego wydobywanego dźwięku. Muzyk był ubrany w czarną hipisowską koszulę spodnie w stylu lat 60-tych tz. dzwony. Na jego szyi wisiał dziwny naszyjnik z frędzelkami coś na kształt talizmanu czy amuletu rodem z indiańskiej wioski. Artysta zmienił trochę wygląd zapuścił długie włosy i brodę trochę przypominał Chrystusa. W czasie dwugodzinnego show zaprezentował obok utworów z Noego albumu "Peace Sign" cały przekrój swoich kompozytorskich dokonań oraz znane i lubiane crowery .w jego muzyce słychać wyrażanie wpływy Jimmiego Hendrixa ale i oryginalny własny styl. Kapitalne solówki grane z zawrotną prędkością rozbudziły we wszystkich niesamowite emocje które unosiły się nad całym Mega Clubem. Patrząc na Richiego odnosiłem nieodparte wrażenie, że on gra każdym atomem swojego ciała. Muzyka cechuje też bardzo dobra barwa głosu trochę przypominająca mi Michaela Boltona

Nagle niespodziewanie za zestawem perkusyjnym zasiadł czarnoskóry perkman, który swoją grą jeszcze bardziej zdynamizował ten wyjątkowy koncert. Na koniec bisy wśród których nie mogło zabraknąć "Paying Dues" - publiczność szalała Richie przywdział na swoją zlaną potem głowę czarny turban i grał w nim już do końca . Tak powinny wyglądać dobre koncerty mało gadania i maximum fantastycznej muzyki. na uwagę zasługuje fakt że można stworzyć taki klimat nie używając całej gamy gitarowych efektów oraz ozdobników i sztuczek technicznych, którymi posiłkują się współcześni pseudo gitarzyści.

Witold Mieszko

RPWL

RPWL to niemiecka grupa muzyczna pochodząca z Fryzyngi na Bawarii. Ich muzykę można zakwalifikować jako rock progresywny z elementami artrocka.

W muzyce grupy widać duży wpływ twórczości Pink Floyd, zaczynała ona w roku 1997 od grania coverów właśnie tego zespołu. Szybko jednak wypracowała swój własny styl i do dnia dzisiejszego opublikowała kilka bardzo udanych albumów. Sama nazwa "RPWL" pochodzi od pierwszych liter imion muzyków.

W czwartkowy wieczór muzycy zawitali do Andaluzji by dać niezapomniany występ. Bilety na ten koncert rozeszły się jak ciepłe bułeczki ,takiego zainteresowania koncertem od dawna nie pamiętam. Na parkingu i przed Domem Kultury i w jego pobliżu nie można było nawet szpilki wetknąć. Podobnie było wewnątrz tej mogącej pomieścić kilka set osób Sali. Spektakl rozpoczął się z lekkim poślizgiem.

Zaczęło się zgodnie z zapowiedziami, RPWL rozpoczęli prezentację albumu Animals. Nie jest to moje ulubione wydawnictwo Pink Floyd, nie mniej sposób w jaki zabrzmiał on ze sceny spowodował, że aż czuło się klimat końcówki lat 70-tych. Były solówki a'la Gilmour, psychodeliczne klawiszowe plamy i długie klawiszowo gitarowe solówki a przy Pigs po raz pierwszy tego wieczoru poczułem ciarki. Drugi raz (i tak już było niemal do końca) pojawiły się one w chwili gdy pojawiły się dźwięki... pierwszej części Sine on You Crazy Diamond!!! Mówcie sobie co tam chcecie, w moim prywatnym rankingu - Wish You Were Here to najlepszy album tego zespołu i basta. Genialne sola i ten klimat! Jakież było moje zdziwienie, gdy okazało się, że to nie jest jedyny przedstawiciel tej płyty a licznie zgromadzona publiczność miała przyjemność usłyszeć kolejny, odegrany w całości majstersztyk spod znaku Pink Floyd! Niesamowita atmosfera i rozentuzjazmowany tłum wręcz chłonął dźwięki ciężkiego Welcome to the Machine czy genialnego Have a Cigar. Oczywiście apogeum nastąpiło w trakcie kultowego (choć moim zdaniem nieco "przereklamowanego") tytułowego Wish You Were Here. Na koniec druga, długaśna część Szalonego Diamentu i zagadka, co teraz?? Haaa, otwiera się kasa, przesypują się pieniążki, Money! Muszę przyznać, że sposób realizacji dźwięku (a było kwadrofonicznie) w tym przypadku zabrzmiał piorunująco. Charakterystyczna partia basu i ta melodia, którą znają chyba wszyscy (pamiętam, że to był pierwszy utwór Floydów, który miałem przyjemność słyszeć w moim zyciu, a było to lata temu, gdy ojciec serwował mi to ze szpulowego Grundiga - to były czasy, żadnych mp3, Internetu itp. wynalazków, a jednak dało się żyć;-) )

Oczywiście nie mogło obyć się bez bisu i RPWL zostali wywołani na scenę, gdzie zaprezentowali medley utworów z wcześniejszych albumów brytyjskiej legendy.

To było niezapomniane wydarzenie. Fantastyczny show, wyśmienitego zespołu, który zaprezentował utwory swoich mistrzów. Ten wieczór pewnie na długo zapadnie w pamięci tam zgromadzonych, było nieziemsko i należy sobie tylko życzyć takiej frekwencji na wszystkich koncertach organizowanych w naszym kraju!!

Witold Mieszko

The Brew

Pochodzące z Grimsby (UK) The Brew jest jednym z najbardziej ekscytujących i wibrujących zespołów, o których się ostatnio mówi. Jason Barwick, 19 letni gitarzysta jest porównywany do Hendrix'a i Jimmy Page'a. Razem ze swoim przyjacielem Kurtisem Smithem (20), nazwanym "Brusem Lee bębnów" otwierają nowa kartę w historii brytyjskiego Rocka. Ich muzyka inspirowana bezpośrednio z lat 60 i wczesnych 70, buduje tradycje rocka w nowoczesnym brzmieniu, znakomicie uzupełnianemu przez trzeciego członka zespołu Tima Smitha (ojca Kurta), który jest wokalistą i basistą zespołu. Muzycy dając dziesiątki znakomicie przyjmowanych koncertów w całej Europie stworzył niesamowity show.

Tak też było wtorkowego wieczoru w Andaluzji gdzie ta energetyczna kapela dała dwugodzinny koncert .
Gra gitarzysty wprawiła mnie w osłupienie po prostu nie mogłem uwierzyć że tak młody człowiek prezentuje tak wysokie umiejętności. Z dziecinną łatwością wygrywał solówki będące doskonała idealną kopią tego co w latach 60 - tych wyprawiał Hendrix i Page.
Solo, które zagrał na gitarze smyczkiem było po prostu fenomenalne. Dodatkowego smaczku dodaje fakt że Barwick grał te wszystkie kawałki biegając i skacząc. Były momenty kiedy trzymał gitarę za głową i bez szkody dla techniki grał dalej. Oprócz tych utworów artysta z powodzeniem sięgał po utwór, Stevie Ray Vaughana który brzmiał na piekarskiej scenie jak oryginał. co jakiś czas spoglądał daleko w ostatnie sektory a na jego twarzy widniał zawadiacki uśmiech jak by chciał powiedzieć" stójcie mocno na ziemi bo to dopiero początek tego co jeszcze was czeka"
I tak faktycznie było, po tych rewelacyjnych popisach nastąpił moment kulminacyjny tego występu a mianowicie perkusista zaczął grac solo które przypomniało mi czasy Jonhna Bonhama (Led Zeppelin). Było w nim wszystko ,wirtuozeria poparta niewiarygodną szybkością i techniką ale był też klimat który nie każdy perkusista jest w stanie stworzyć w tak krótkim czasie. Piekarska widownia stała jak wryta sam dyrektor Piotr Zalewski stwierdził potem że "nawet na festiwalach perkusyjnych gdzie występowały gwiazdy światowego formatu nie było takiego sola" i kiedy wydawało się wszystkim że już lepiej się nie da perkusista wyrzucił w niebo swoje pałeczki i zaczął grac gołymi rekami z szybkością światła .
Emocje jakie wyzwolił ze mnie ten zespól na długo jeszcze po koncercie tkwiły głęboko we mnie i nawet wielka gwiazda która wystąpiła w czwartek RPWL nie była w stanie doprowadzić mnie do podobnego stanu.

Witold Mieszko

Vader

Zespół wyruszył w trasę po Polsce promującą jego najnowszą płytę "Necropolis". Miałem okazję uczestniczyć w zabrzańskim koncercie, który odbył się w "Wiatraku". To jedyne, wyjątkowe miejsce, swoim wystrojem przypomina raczej opuszczoną stodołę niż salę, w której odbywa się większość śląskich rockowych koncertów. Mimo bardzo spartańskich panujących we wnętrzu warunków atmosfera tego osobliwego miejsca jest niesamowita.

Surowe ściany zakratowane malutkie okienka drewniany strop i półmrok wyzwalają iście satanistyczny klimat rodem z filmów grozy. Vader zabrał ze sobą na trasę znamienitych gości a byli to: szwedzki Madruk ,Chainsow z Bydgoszczy oraz wrocławski Esqarial.

Każdy z wymienionych zespołów znacznie różnił się od siebie i każdy prezentował nieprzeciętne umiejętności . Esqarial to wirtuozeria w najwyższym wydaniu . Lawinowo wydobywane dźwięki z gitary Marka Pająka po prostu wprawiły mnie w zachwyt. Chwilami czułem się jak na koncercie Yngwie Malmsteena. Ten facet po prostu nie grał lecz fruwał po całym gryfie gitary, z której wydobywał dźwięki godne największych wirtuozów tego zmysłowego instrumentu.

Chainsow to bardzo dynamiczna i żywiołowa dawka energetycznego melodyjnego heavy metalu. Liderem grupy jest demoniczny wokalista Maciej "Maxx" Koczorowski. Długie włosy do pasa rozwiewane były przez wentylator ,wyglądało to jakby nad jego głową zawisła gigantyczna ośmiornica. Na koniec świetnie przerobiona wersja grupy Qeen "We Will Rock You "porwała całą zabrzańską publiczność. Po krótkiej przerwie na scenie pojawili się muzycy z pomalowanymi twarzami czyli Madruk. Zespół zaprezentował barbarzyński black metal. Bardzo ostre granie połączone z wściekłą barwą głosu Erika dała mieszankę wybuchową. publiczność szalała a razem z nią cały zespół, który zlany potem i wodą nie oszczędzał swoich sił i grał do upadłego.. Około godziny 21;15 zagrała gwiazda wieczoru zespół Vader.

Pamiętam jak występowali na Metalmaniach w katowickim spodku ,wtedy ich muzyka wydawała mi się nie do przejścia po prostu ściana dźwięku. Jednak lata robią swoje moje gusta się zmieniły a obecny Vader to już zupełnie inna formacja. Rok temu nastąpiła zmiana składu .Muzycy prezentują nową siłę ,grają bardziej żywiołowo niż kiedykolwiek .Większość materiału zaprezentowanego na koncercie pochodziła z najnowszej płyty.

"Nekropolis" brzmi dynamicznie ale i nie jest pozbawiona klimatu, który dominował na starszych płytach .Jest zbliżona do tych pierwszych w dyskografii Vadera. Album charakteryzuje się różnorodnością klimatu, jak na ekstremalną muzykę metalową sporo się działo w tle .Szaleńcze zmiany tempa niesamowicie szybkie riffy plus ta galopująca perkusja wbijały w ziemie .W tym zespole nie grają i nigdy nie grali przypadkowi ludzie. to muzycy, którzy mają za sobą spore doświadczenie . Każdy z nich grał poprzednio w kilku zespołach .To połączenie nowej energii i rutyny( w pozytywnym słowa tego znaczeniu) musiało zaowocować .Czuło się wyrażanie charyzmę i piękno oraz wielki kunszt grających na scenie muzyków. Nikt nie stał w miejscu i nikt się nie oszczędzał .Pot lał się strumieniem z głów muzyków. Po prostu dali z siebie wszystko i to było widać , tak powinny wyglądać dobre koncerty i tak jak ja powinni się po nich czuć wszyscy fani .W momentach między utworami ludzie domagali się swoich ulubionych tytułów na co lider grupy Piotr Wiwczarek "Peter" odpowiadał, że chętnie by zagrali wszystkie kawałki ale nie jest to fizycznie możliwe by je zapamiętać i w tym momencie odtworzyć. Nastąpiła krótka przerwa zespól zszedł ze sceny by powycierać zalane potem gitary i po krótkiej chwili muzycy znowu wyszli na scenęby zagrać bisy. Stałem akurat przy głośniku by zrobić dobre zdjęcia i przypłaciłem to chwilową utratą słuchu .Stojący blisko mnie basista Vadera grał jak w transie .Całe jego ciało wypełniała od stóp do głów ta grana w szaleńczym tempie muzyka. Jego włosy wyglądały tak jakby ktoś wylał przed momentem na nie kubeł wody . Zespól zakomunikował, że ich kolega nagłaśniający koncert ma urodziny i w tej chwili zagrali mu sto lat.

Nikt po tym występie nie mógł się czuć zawiedziony ,wszyscy jak jeden mąż twierdzili, że to był super koncert.

Witold Mieszko

COMA

W parku rozrywki w Chorzowie w ramach Beer festiwalu wystąpił zespół Coma Grupa powstała w 1998 roku w Łodzi z inicjatywy gitarzysty Dominika Witczaka i perkusisty Tomasza Stasiaka.

Koncert rozpoczął się dość późno bo o 22:30. Mimo tej nietypowej pory nikt spośród kilku tysięcy ludzi nie myślał nawet o zasypianiu. Wszyscy czekali na to wydarzenie bardzo podekscytowani, gdyż występy tego zespołu zawsze są bardzo energetyczne i żywiołowe. Wokalista Piotr Rogucki posiada wielką charyzmę i rzadko spotykaną osobowość. Szybko nawiązuje bardzo dobry kontakt z publicznością i do końca koncertu panuje nad zgromadzonym pod sceną tłumem fanów. Na koncercie Comy nikt nie stoi w miejscu ,ze sceny bucha ogromna energia, która porywa publiczność do bardzo żywiołowej zabawy. Ciężkie brzmienia gitar połączone z potężnym głosem Piotra powalają z nóg. Nie bez powodu w 2009 zespól otrzymał 2 Fryderyki w kategoriach "Zespół rocku" oraz "Album roku-rock" za swój krążek "Hipertrofia", a wokalista Piotr Rogucki został wyróżniony statuetką Fryderyka w kategorii "Wokalista roku"

Dawno nie byłem tak pozytywnie naładowany jak na tym sobotnim koncercie. Coma w mistrzowski sposób potrafi przechodzić z bardzo dynamicznych ostrych i ciężkich brzmień do bardzo spokojnych wyzwalających nostalgiczny nastrój klimatów. To właśnie wyróżnia ich muzykę spośród wielu kapel. Mają to coś, co trudno zdefiniować, każdy utwór jest dla mnie zagadką i niespodzianką. Szybkie zwroty akcji, zawrotne tempo nagle, niespodziewanie przeradzają się na w spokojną rockową balladę by po chwili uderzyć znienacka frontalnym atakiem rozwalających wnętrzności riffów gitarowych rodem z piekła. Szczególnie wrażenie wywarł na mnie utwór "Transfuzja", który ma w sobie taką ogromną moc, że obecnie żaden inny kawałek grany nawet przez gwiazdy światowego formatu nie zapada tak głęboko w pamięć. Nie można słuchać takiej muzyki z obojętnym wyrazem twarzy, ta forma ekspresji wywołuje drgawki nawet u najbardziej sztywnych i opanowanych ludzi w pewnym momencie już sam nie wiedziałem czy mam skakać machać rekami potrząsać głową czy może robić zdjęcia .Tylko wybitni wykonawcy mogą wyzwolić w moim organizmie podobne reakcje, które zapadają w mojej pamięci na całe życie . Zaskakujący jest również wygląd sceniczny muzyków a zwłaszcza wokalisty Piotra Roguckiego, który moim zdaniem nie za bardzo pasuje do granej przez zespół muzyki. Patrząc na jego ubiór można odnieść wrażenie, że właśnie urwał się z pobliskiej dyskoteki.

Cała chorzowska biesiada trwała trzy dni. Oprócz kapitalnego koncertu Comy na chorzowskiej scenie wystąpiły takie gwiazdy jak: Feel i Kayah.

Jedynym aczkolwiek poważnym minusem tej fajnej imprezy były grupki pijanych małoletnich wyrostków, którzy przepychali się nie zważając na spokojnie stojących ludzi w różnych kierunkach, zakłócając tym samym właściwy odbiór muzyki. Po wyrazie twarzy niektórych małolatów można było wywnioskować, że tak naprawdę stracili kontakt z rzeczywistością i nie bardzo wiedzą po co tak naprawdę tu przyszli. W pewnej chwili miałem już tego serdecznie dość i ewakuowałem się na dalsze bezpieczne pozycje. Wracając późną nocą na parking, na którym miałem postawiany swój samochód słyszałem głośne, psujące miłe wrażenie przyśpiewki młodych ludzi, którzy najwyraźniej pod wpływem działania napoju chmielowego pomylili tą piknikową imprezę z meczem GKS -U Katowice.

Witold Mieszko

Wielka Madonna po raz pierwszy w swojej długiej karierze przyjechała do Polski.

Nowa trasa zatytułowana Stoicky & Sweet Tour i jej warszawski koncert na Bemowie budziły od samego początku sporo kontrowersji. Występ, który zaplanowano na 15 sierpnia zbiegał się ze świętem kościelnym. Liczne protesty miały zakłócić ten koncert, ale skończyło się tylko na gadaniu, jak mówi przysłowie "z dużej chmury mały deszcz". Swoją drogą dlaczego ci zagorzali przeciwnicy wyszli z założenia, że wszyscy w naszym kraju są katolikami i dlaczego w tak głupi i prymitywny sposób pragnęli zwrócić na siebie uwagę?. Jeśli ktoś chce się modlić to idzie do kościoła a ten kto chce iść na koncert udaje się na Bemowo i wszystko w tym temacie.
Wracajmy jednak do koncertu. Bilety jak zwykle bardzo drogie - najtańsze po 220zł ale jak pokazało życie przed koncertem można je było nabyć i za 120zł. Do Warszawy udałem się dosłownie na ostatnią chwilę - było to działanie zupełnie spontaniczne i wczesnej nieplanowane, więc tym bardziej moje podekscytowanie niespodziewanym przebiegiem wypadków było ogromne.

Ach to Bemowo!
Takich miejsc można szukać, że świecą. W ogóle Warszawka ma swoisty dar do fatalnej organizacji takich przedsięwzięć. Źle było na U2 na Służewcu i jeszcze gorzej na Michaelu Jacksonie, wiec i tym razem nie mogło być inaczej. Proszę sobie wyobrazić jak blisko 100 tyś wiary wpuszczanych jest jednym wąskim wejściem, po prostu zgroza. Niekończące się morze ludzi deptających się po piętach, ściśniętych jak sardynki w puszce. Przez wiele godzin usiłowało pokonać tę bramkę a potem trzy następne. Wyczerpałem w swoim słowniku wszystkie słowa na "cha" i " ku". Z żalem wspominałem wspaniały nasz stadion śląski i jego perfekcyjną organizację wielu podobnych imprez - chociażby ostatni koncert U2.
Po pokonaniu ostatniej bramki miałem już trochę dość bo musiałem skrzętnie ukrywać mój aparat fotograficzny, którego nie wolno było wnieść, ale tu pojawił się absurd bo wolno było wnosić telefony komórkowe które jak wszyscy wiemy są małymi komputerkami i posiadają nie tylko aparaty ale i dyktafony oraz kamerki.
Po wejściu do środka moim oczom ukazała się gigantyczna scena, która po tym co zobaczyłem na U2 nie powaliła mnie swoim wyglądem. Nie różniła się niczym od tradycyjnych scen z małym wyjątkiem, była bardziej naszpikowana elektroniką. Przed występem Madonny publiczność rozgrzewał D.J który całkiem nieźle sobie radził miałem chyba wtedy pierwszy i jedyny raz ciary na swoim ciele. Niestety gdy przestał grać zapanowała niepotrzebna zbyt długa przerwa, w czasie której całe napięcie opadło. Madonna jak przystało na gwiazdę spóźniła się 20 minut. Występ rozpoczęła krótka wizualizacja połączona z muzycznymi wstawkami, po której ukazała się gwiazda wieczoru w pozycji siedzącej. W charakterystyczny sexowo-skandalizujący sposób przebierała swoimi nogami w lewo i w prawo, ubrana jak tancerki klubów nocnych w ręce trzymała bacik podobny do tego jaki używają dżokeje. Utwory, które obecnie wykonuje artystka w niczym nie przypominają tych, na których się wychowałem i tych przy, których przeżywałem pierwsze muzyczne uniesienia. Trudno je w ogóle sklasyfikować jako utwory - są to po prostu remixy, składanki zlepki dźwięków, w których refrenie można z trudem rozpoznać dawne przeboje. W pewnej chwili miałem nie odparte wrażenie, że jestem na gigantycznej współczesnej dyskotece, w której króluje elektronika i techno. Podobno muzyka pop musi ciągle ewaluować i żeby utrzymać się na topie przez tyle lat artysta musi je przerabiać, ale nie przemawia to do mnie. Może nie nadążam za postępem i duchem czasu ale wolę pierwsze wersje.
W tej ścianie elektronicznych dźwięków całkiem swobodnie znajdowała się Madonna, która niczym instruktorka fitness prezentowała wspaniała umięśnioną sylwetkę i nienaganną kondycję. Gdy skała przez skakankę nie widać było na jej twarzy zmęczenia i kropli potu. Widać było gigantyczną pracę, którą wkłada artystka by uzyskać taki rezultat. Pod względem tanecznym było super, na uwagę zasługują również nietuzinkowi tancerze, którzy niemalże cały czas towarzyszyli piosenkarce na scenie. Co do zespołu muzyków niewiele mogę powiedzieć bo byli tylko dalekim tłem zupełnie mało nieistotnym w tym całym show, a na domiar złego Madonna zapomniała ich przedstawić.
Ostatnimi czasy artystka zapragnęła grać na gitarze i coraz częściej wychodzi na scenę z tym zmysłowym instrumentem. Co do jej umiejętności gry wolałbym się nie wypowiadać, podobnie jak nie bardzo jest mi zręcznie poruszać temat śpiewu.
Naprawdę źle się czuję kupując taki drogi bilet, a artystka tego formatu wyraźnie fałszuje w kilku kluczowych refrenach. W takich momentach ja sam dostaje rumieńców wstydu i zażenowania. Były oczywiście momenty czystego śpiewu, ale jak się później okazało była to muzyka puszczana po prostu z playbacku. W radiowej trójce dzwonili fani i mówili po koncercie, że niewielu artystów potrafi jednocześnie tak się ruszać i czysto śpiewać, ale czy jest to wystarczające wytłumaczenie?

Po tej dawce techno energii nastąpił moment spokojniejszy, mianowicie pojawił się element folkloru cygańskiego. Madonna w otoczeniu trupy kolorowo ubranych muzyków usiłowała wpleść w ten show ballady o zabarwieniu ludowym - cygańskim, hiszpańskim nie wiem już jakim. Zupełnie mi to nie pasowało do całości, ale może kontrasty są mile widziane. Moim zdaniem był to słabszy moment koncertu, ale na tym nie koniec. W czasie tych piosenek nastąpił przygotowany przez publiczności moment, w którym próbowano odśpiewać artystce sto lat - niestety zupełnie to nie wyszło. Piosenkarka w ogóle w pierwszej chwili nie wiedziała o co chodzi? I kazała nam być cicho dopiero po chwili ktoś z ekipy jej wytłumaczył co jest grane i co ci Polacy wyrabiają. Na widowni pojawiły się wycięte białe serduszka, którymi fani zaczęli machać .
Na drugi dzień przeczytałem, że była wzruszona ale jakoś tego nie odczułem. Co do kontaktu z publicznością, moi współtowarzysze podróży twierdzili, że był lecz czy można nazwać kontaktem zejście w ostatnim kawałku bliżej ludzi i przybicie im przysłowiowej piątki. Może gdybym nie jeździł tyle na koncerty i nie miał porównania to bym przyznał im racje. Po tym "bliskim" kontakcie z polską publicznością artystka pożegnała się krótkim goodbye i zeszła ze sceny. Ja specjalnie się nie przejąłem bo wiem, nauczony doświadczeniami, że w tym momencie zawsze następują bisy. Lecz tym razem nastąpiła kolejna niespodzianka : na telebimach ukazał się napis "Game Over" i zapaliły się górne światła. Przez pięć minut byłem w lekkim szoku zanim do mnie dotarło, że bisów nie będzie i że to już koniec. Niestety okazało się, że moje oczekiwania były zbyt duże i nawet tak wielka artystka jak Madonna nie była w stanie im sprostać, może po prostu zbyt późno przyjechała do naszego pięknego kraju.
W drodze powrotnej zła organizacja dała raz jeszcze znać o sobie. Autobusy i tramwaje, które miały być podstawione gdzieś wyparowały. Cały tłum ludzi zmierzał w kierunku centrum niczym gigantyczna pielgrzymka i nawet nikt nie narzekał, może w ten sposób zjednoczyliśmy się ze świętującymi w tym dniu katolikami.

Witold Mieszko

U2 Chorzów 2009

6 sierpnia na Stadionie Śląskim w Chorzowie 70 tyś fanów zjawiło się by zobaczyć występ Irlandczyków z U2. Koncert odbył się w ramach ogólnoświatowej trasy U2 360 Tour promującej "No line on the horizon". Muzycy odwiedzili Polskę po raz trzeci. To była noc, której nie da się zapomnieć. Zespół rozpoczął od utworów z najnowszej płyty: "Breathe", "No Line on the Horizon", "Get On Your Boots", i "Magnificent". Po trzeciej piosence lider grupy przywitał się z publicznością słowami : Chorzów, Katowice. Cracow, Warsaw . Witam!!! Scena prezentowała się oszałamiająco. Konstrukcja była pokryta zielono-pomarańczową powłoką, a w niebo wznosiła się wieża zakończona srebrną kopułą. Całość miała kształt gigantycznego pająka (w jego odnóżach umieszczono światła, a pomiędzy nimi zestawy głośników). Najdalej położone "łapy" kosmicznego stwora dzieliła odległość 68 metrów. Na środku sceny a właściwie pod jaj sklepieniem umieszczono ogromny, cylindryczny ekran - całkiem przypominający te stosowane w koszykówce NBA. Na tym ekranie cały stadion mógł oglądać twarze i sylwetki muzyków ich zachowanie na scenie oraz podziwiać zmieniające się jak w kalejdoskopie wizualizacje. We wnętrzu całej gigantycznej konstrukcji znajdowała się scena główna, a całość okalała bieżnia i prowadzące do niej dwa ruchome mosty, po których biegali muzycy. Pomiędzy tymi scenami bawiło się 2 tysiące szczęśliwców, ale też najbardziej wytrwałych fanów - po kilka godzin czekali przed bramami stadionu by po otwarciu jak najszybciej wbiec na płytę i zając upragnione miejsca. Zgodnie z zapowiedziami fani podczas utworu "New Year's Day" utworzyli ogromną biało - czerwoną flagę. Ludzie bawiący się na płycie machali czerwonymi kartkami i koszulkami na a Ci na trybunach - białymi. Na biało czerwono był też podświetlony olbrzymi telebim.

Podobnie jak przed czterema laty, była to forma podziękowania za utwór napisany w latach 80-tych z myślą o Polsce i o "Solidarności" w stanie wojennym. Bono wówczas powiesił na perkusji flagę z logo "Solidarności" i zawołał "Tank sou so much!" Stadion odpowiedział wówczas gromkim "Dziękujemy!" Bono powiedział następnie: - "Cieszę się że mogliśmy znowu tutaj przyjechać. Poczuć tego ducha, który sprawia że Wasz kraj zmierza w wyjątkowym kierunku" Europa potrzebuje więcej takich krajów jak Polska. Publiczność wiwatowała...

Potem nastąpiło wspólne odśpiewanie wielkiego hitu U2 "Still Haven't fund what I'm looping for" Koncert był porywający, pełen zwrotów akcji, zmian tempa i specjalnymi efektami specjalnymi płynącymi z gigantycznej sceny. Blisko 2,5 godziny grała grupa sprawiając że 70 tysięczny tłum przeniósł się na ten czas w inny świat.

Witold Mieszko

Ku przestrodze

XI Festiwal im. Ryszarda Riedla zatytułowany "ku przestrodze" nie odbył się jak co roku w Tychach - Paprocanach lecz w Chorzowie. Dzięki tej zmianie, która nie ukrywam jest mi bardzo na rękę, miałem okazje po raz pierwszy w nim uczestniczyć. Wybrałem się więc na ten dwudniowy maraton dobrze przygotowany - mianowicie byłem wyposażony w karimatę, parasol, napoje i żywność w postaci własnoręcznie wykonanych przepiekanych bułeczek. Nie planowałem kupowania biletu gdyż znam lokalizację Pól Marsowych, na których odbywał się festiwal. Wiedziałem, że na pewno będzie słychać, a może nawet uda się coś zobaczyć. Postanowiłem przeżyć to wyjątkowe wydarzenie z perspektywy ludzi, którzy nie mają biletów, a równie dobrze jak ci w środku potrafią się bawić. Mój pomysł okazał się nadzwyczaj ciekawym doświadczeniem. Każdy dzień zupełnie różnił się od poprzedniego i wcale nie mam tu na myśli muzyki.

Pierwszego dnia festiwalu (24.07.09 ) rozpoczęły się przesłuchania konkursowe, które trwały do godziny szesnastej następnie wystąpiła niespodzianka - czyli zbieranina gwiazd polskiej sceny rockowej, coś na kształt wrocławskiego rekordu Guinnessa Thinks Jimi. Po krótkiej przerwie przeznaczonej na zmianę sprzętu wystąpiła grupa Voo Voo. Ich koncert oglądałem po raz pierwszy i bardzo mi się spodobał. W ich muzyce jest coś niesamowitego - płynne przejścia z prostych rytmów do bardzo wyrafinowanego jazzu, aby wreszcie w kulminacyjnym momencie ostro przysolić po garach. Muzycy zaprezentowali bardzo dojrzałe granie, wyrafinowaną głęboko przemyślaną muzykę. Na gitarze nie kto inny jak Wojciech Waglewski, który wygrywał piękne solówki i śpiewał. Niestety śpiew nigdy nie był jego mocną stroną. Na saksofonie poeta tego instrumentu Mateusz Pospieszalski. Piotr "Stopa" Żyżelewicz instrumenty perkusyjne, na gitarze basowej zagrał Karim Martusiewicz. W tekstach przeważa proste słownictwo nawiązujące do mowy potocznej, ale jednocześnie są one pełne gier i zabaw językowych, a treści dotyczą przeżyć egzystencjalnych i metafizycznych. Pod tym względem są bliskie utworom Lecha Janerki. Sam Waglewski uważa, że ważniejsza jest muzyka, a pisanie tekstów traktuje jako dodatek do niej. W czasie trwania tego koncertu ja usadowiłem się tuż przy ogrodzeniu i miałem jak powiedział do mnie przechodzący człowiek kapitalne miejsce bo i podgląd na telebim i słonko opalało moją skórę , a ja leżałem sobie wygodnie na karimacie popijając zimne piwko. Następnie przyszła kolej na Raya Wilsona, który zasłynął jako frontmen Genesis. Teraz przeprowadził się do Polski, a konkretnie do Poznania i dzięki temu często koncertuje w naszym kraju. W jego muzyce przeważają ballady, które bez wątpienia uszlachetnia jego oryginalny głos przy którym nawet muzycy Genesis mają ciarki na plecach. Smaczku dodaje gitara akustyczna. Artysta sięga jednak po chwili do utworów, które wykonywał z Genesis i wtedy atmosfera na koncercie znacznie się ożywiła. Na koniec zaśpiewał covery - wtedy wreszcie na jego twarzy pojawia się wyluzowany uśmiech, a koncert nabiera właściwego kształtu, energii, która emanuje ze sceny i natychmiast zostaje podchwycona przez chorzowską publiczność. Artysta żegna się i schodzi ze sceny. Wreszcie przychodzi czas n na gwiazdę pierwszego formatu Perfekt. Wokół mnie nie ma już wolnego miejsca mogę zapomnieć o wygodnym leżeniu na mojej karimacie. Koniec z opalaniem i luzem, czas zabrać się do wywoływania Grzegorza Markowskiego na scenę, który właśnie przechodził niedaleko naszego ogrodzenia. Około godziny 22 zespól pojawia się na estradzie prezentując przy tym niezła formę i typową żywiołowość charakterystyczną dla tego zespołu. To mistrzowie budowania nastroju, szybkich i żywiołowych kawałków szybko przechodzą do spokojnych utworów, ale zawierających silny przekaz - nasycone są bardzo silnym ładunkiem emocjonalnym. Każdy przechodzący w pobliżu odbywającego się właśnie koncertu człowiek nucił pod nosem słowa "Autobiografi", a potem "Chciał bym być sobą". Mało jest chyba ludzi w Polsce, którzy tych tekstów nieznaną na pamięć. Świadczy to o fenomenie tego zespołu. Perfekt zna każdy, ba znają go całe pokolenia od najstarszych do najmłodszych .Markowski gdyby nagle stracił głos to cały chorzowski park odśpiewał by resztę koncertu za niego. Koncert zagrany jak zwykle perfekcyjnie, pojawił się nawet przydługi utwór instrumentalny, ale brakowało mi tej magii, którą mieli kiedyś.

O godzinie 22 przyszła pora na Cree. Bastek Riedel to maskotka tego festiwalu, większość zespołów zapraszała go na scenę by towarzyszył im w jednej czy dwóch utworach. Swoja drogą dzięki temu zrobił sobie niezłą reklamę i zaczął urastać do gwiazdy pierwszej wielkości. Cree to bardzo dobry zespół, mający w swoim składzie dwóch wytrawnych gitarzystów, momentami brzmią jak Whitesnake za najlepszych lat .Występ dwugodzinny został znacznie urozmaicony przez wspólne granie z Jerzym Styczyńskim i Andrzejem Urnym, którzy wygrywali na gitarach niesamowite solówki. Chwilami nie mogłem uwierzyć, że Polscy gitarzyści potrafią grać jak sam mistrz Erick Clapton. Koncert nabrał właściwego rozpędu miał swój wstęp rozwinięcie i zakończenie w postaci pięknego bisu. Całość przypominała opowieść, po wysłuchaniu, której wcale nie chciało się iść do domu - chociaż było już grubo po północy. Fajnie mieli ci, którzy rozbili swoje namioty i mogli dalej do rana upajać się tą niesamowitą atmosferą. Drugi dzień rozpoczął się od występów laureatów konkursu, a te występy pokrzyżowała pogoda. Nad chorzowskim parkiem przeszła ogromna ulewa, scena została całkowicie zalana a wszystkie koncerty zostały znacznie opóźnione. Jak się dowiedziałem z Anty Radia przestało funkcjonować studio z którego miała być nadawana relacja na żywo. Specjaliści od dźwięku uwijali się jak mogli ale redaktor w radio cięgle nie miał połączenia. Wreszcie około godziny 18-tej wszystko wraca do normy. Z dużym poślizgiem na scenę wychodzi Kasa Chorych. Ja znajduję sobie inną polankę. Organizatorzy zadbali o to by zgromadzeni na niej ludzie nie mogli niczego zobaczyć. W tym celu zakryli ogrodzenie czarnymi płachtami. Polak jednak potrafi i szybko ten problem został rozwiązany. Część płachty została porwana, a cześć przecięta kapslami po piwie. W śród najbardziej zagorzałych miłośników bluesa znaleźli się i tacy, którzy przytargali nawet wyrwaną gdzieś w parku ławkę, o którą toczyły się potem straszne walki.

Ale powrócimy do koncertu - Kasa Chorych to klasyka i fundament polskiego Bluesa, występ niestety został skrócony ze względów atmosferycznych, ale był za to bardzo treściwy i wzbogacony o piękną solówką Sebastiana Riedla. Następnie na scenie pojawił się fenomenalny Krzak dając wszystkim fanom taki Power, że nie jestem w stanie tego opisać słowami. To co wyrabia Ścierański na basie to przechodzi ludzkie pojęcie, ten facet uczynił z gry na tym instrumencie sztukę. Nie na darmo uznawany jest za księcia tego instrumentu. Na uwagę zasługuje fantastyczna gra obydwu świetnie uzupełniających się gitarzystów, jeden przyleciał na ten koncert aż z Nowego Yorku. Wszystkim dyrygował jedyny w swoim rodzaju i niepowtarzalny skrzypek Jan Błedowski na stałe mieszkający w Niemczech. Całkiem przypominający mi Bogdana Szwede ciekawe dla czego? Ten człowiek ma niespożyte pokłady energii. Biegał po całej scenie, śpiewał i grał na skrzypcach wreszcie dyrygował całością. Na gitarze przepięknie wygrywał Leszek Winder - od lat prowadzący w Chorzowie klub muzyczny "Leśniczówka". Ostatnimi laty został uznany za najlepszego gitarzystę blues-rockowym w Polsce Gitar top.2005-2006. Cały zespół to ściana energii, eksplozja wirtuozerii najwyższego kalibru. Cała plejada gwiazd przewinęła się przez ten zespół. Pamiętam ich koncert w Bytomskim MDK w latach - 80-tych, na perkusji grał Andrzej Ryszka. Koncert zrobił oszałamiające wrażenie czułem się jak na G3 jeśli będziecie mieli okazję gorąco polecam. Jak udało się ustalić muzycy nagrali nową płytę i wracają trasą po Polsce. Potem przyszła kolej na SBB. Na mojej polance zebrała się całkiem spora grupka ludzi. Jedni zastanawiali się czy jechać do domu po ciepłe ubrania, a drudzy wypijali dość sporą dawkę alkoholu - dobrze się przy tym bawiąc. Atmosfera robiła się gorąca mimo, że padał deszcz. SBB to super grupa funkcjonująca od 1971 roku. Powstała w Siemianowicach założona przez multiinstrumentalistę i wokalistę Józefa Skrzeka . Nie da się zaszufladkować ich muzyki - to po prostu wypadkowa kilku stylów muzycznych. Począwszy od blues - rock, jazz -rock. A skończywszy na rocku progresywnym. Chwilami ma się wrażenie, że jest się na koncercie Pink Floyd. To po prostu niesamowite jak to fenomenalne trio potrafi manipulować klimatem, malując sporych rozmiarów obraz i używając do jego stworzenia różnych metod i instrumentów. Raz jest to mocny akcent basu Skrzeka, raz niesamowity riff gitarowy Apostolisa by wreszcie zaskoczyć syntezatorem przypominającym Klausa Shulce. Taki efekt można uzyskać tylko na organach Hammonda wzbogaconych o syntezatory Mooga. Ten wyjątkowy zespół na przestrzeni wielu lat stworzył swój własny styl. Perkusiści zawsze odgrywali dużą rolę w tej formacji na początku był to Jerzy Piotrowski, a obecnie Gabor Nemeth. Myślę że gdyby powstali w Stanach Zjednoczonych podobnie jak występujący po nich gospodarz festiwalu Dżem byli by dziś gwiazdą znaną na całym świecie.

Kiedy rozpoczął się ich koncert wywiązała się wojna o ławeczkę, na której stali pod ogrodzeniem fani. Na szczęście konflikt został szybko zażegnany - obyło się bez bijatyki a na ławeczce zasiedli jej pierwsi właściciele. Ja byłem właśnie częstowany papierosem, chociaż o to nie prosiłem przez grupkę podpitych biesiadników, obok mnie kobieta przedzierała kapslem płachtę ogrodzenia i kłóciła się z ochroniarzem a dwójka fanów przedawkowała napoje wyskokowe i nie była w stanie pozbierać się z trawy - przyciąganie ziemskie wygrało. Za każdym razem gdy myślę o Dżemie zastanawiam się jak oni to robią i w czym tkwi ich geniusz? Myślę że kluczem są bardzo życiowe teksty dotyczące przeciętnych ludzi i ich problemów. Słuchając utworów takich jak "Whiskey ",czy "Czerwony jak cegła" człowiek utożsamia się z nimi i po krótkiej chwili przekonuje się że dotyczą one jego samego. Artyści oprócz poruszających tekstów mają też niesamowity instynkt budowania nastroju poprzez wyjątkową interpretację swoich piosenek. Na uwagę zasługują tu ponadczasowe solówki Jerzego Styczyńskiego i Adama Otręby oraz zamykające w całości podkłady płynące z instrumentów klawiszowych. W ten wyjątkowy środowy wieczór zespól obok starszych utworów zaprezentował nowy materia. Zadziwiające jest jak fantastyczną znajomością tekstów wykazała się młodsza część widowni. Chwilami Maciek nie musiał wcale śpiewać oni robili to za niego. Bisom nie było końca, a publiczność domagała się Whiskey, kawałka bez którego nie może się odbyć żadne ognisko. Ten utwór muzycy wspólnie odśpiewali z synem Ryśka Sebastianem. Żal było opuszczać to magiczne miejsce chociaż na zegarze dochodziła pierwsza w nocy, mimo że festiwal już się zakończył to ładunek energii jakim zostałem naładowany dalej jest we mnie i pewnie pozostanie do następnego roku.

Witold Mieszko

Bogdan Szweda& Easy Rider

Tą wrocławską grupę istniejącą od 29 lat miałem okazję zobaczyć aż czterokrotnie w ciągu dwóch dni, kiedy to w roku 1982 suportowali walijską sławą Budgie w Katowickim Spodku. Posucha jeśli chodzi o występy zagranicznych gwiazd na terenie naszego kraju była ogromna, a głód muzyki był tak silny, że poszedłem bez wahania na cztery koncerty pod rząd.

W drugim dniu repertuar, kolejność utworów oraz gesty muzyków obydwu zespołów miałem już tak obcykane, że z zamkniętymi oczami mogłem opowiadać siedzącym obok mnie kolegom i fanom co w danym momencie nastąpi. Emocje były wtedy tak silne, że całe cztery koncerty siedziałem jak w transie i nie mogłem wydusić z siebie słowa. Ściśnięte gardło załzawione ze wzruszenia oczy przypominają mi historię o Janku muzykancie, który płakał słysząc dźwięk kościelnych organów. Mimo, że widziałem już prawie samych największych herosów muzyki rockowej to te koncerty z katowickiego Spodka na zawsze wywarły piętno na moim zamiłowaniu do muzyki, z którą wziąłem ślub i żyję w szczęśliwym związku do dnia dzisiejszego.

Zespół, który zobaczyłem w Andaluzji po 27 latach w niczym nie przypominał tego sprzed lat. Na scenie ujrzałem starszych panów, z którymi nie było już Cezarego Czternastka - skrzypka silnie kojarzącego mi się z nimi. Był natomiast inny pan, a mianowicie Bogdan Szweda gitarzysta, wokalista, kompozytor i aranżer bluesowy.

Zauroczony akustycznym bluesem w wykonaniu Sonny Terry & Brownie Mc Ghee preferujący granie bluesa w jego archaicznej formie. Na początku swojej drogi muzycznej miał też romans z amerykańskim folkiem spod znaku Boba Dylan'a. Bogdan pisze własne kompozycje do swojej poezji, sięga też po gitarę elektryczną. Jednak fala bluesa, która napłynęła wraz z pojawieniem się w jego życiu artystycznym Johna Lee Hooker'a, spowodowała że Blues już go nigdy nie opuścił! Bogdan na stałe mieszka w Niemczech gdzie wraz z gitarzystą Arkiem Błeszyńskim założył SCHAU PAU ACOUSTIC BLUES!. W czwartkowy wieczór gościnnie wystąpił wraz z Easy Rider na scenie Ośrodka kultury Andaluzja. Muzyk został zapowiedziany w humorystyczny sposób przez panią Bartel będącą jak mniemam dobrym duchem i opiekunką od najmłodszych lat Bogdana. Artysta jest dość dużej postury o fryzurze i bródce a'la Steve Lukatet (Toto). Znacznie odróżnia go to od pozostałych muzyków. Koledzy od wielu lat znają się jak łyse konie i doskonale rozumieją na scenie.

Bardzo podobały mi się pojedynki gitarowe między Bogdanem a liderem Easy Rider Andrzejem Wodzińskim. Muszę tu przyznać, mimo całego szacunku do Bogdana, że Andrzej zaprezentował się znacznie lepiej. Jego gra bardziej do mnie przemawiała, dźwięki wydobywane z Gibsona były bardziej selektywne trafiające w dziesiątkę. Słuchając jego gry odnosiłem wrażenie, że muzyka przepływa przez całe jego ciało a on staje się nierozerwalną jej częścią. To gitarzysta ożywia instrument nadaje mu charakterystyczne tylko dla siebie brzmienie a swoją indywidualną interpretacją sprawia, że zostaje rozpoznawalny na tle wielu. Andrzej to bardzo skromny wytrawny gitarzysta będący zaprzeczeniem gwiazdorstwa dla niego liczy się tylko muzyka a wszystko inne dookoła w tym momencie przestaje istnieć.

Po krótkiej przerwie nastąpiła część akustyczna, w której Bogdan nawiązał do korzeni czarnego bluesa prezentując obok znanych kompozycji także i swoje własne. Komponowanie własnych kawałków, jak sam mówi, wcale nie jest takie proste.... bo  jak zagrać w obecnej dobie Bluesa nie popełniając plagiatu i nie tracąc jednocześnie jego własnej tak specyficznej i autentycznej formy "nadać mu własne tchnienie, jednocześnie nie pozbywając go własnych korzeni". Koncert zakończyły dwa bisy, po których artysta stwierdził, że muszą jechać dalej uprzejmie się pożegnał i zniknął za kulisami. Wychodząc z koncertu praz kolejny przyszła mi myśl do głowy, że mamy dobrych muzyków tylko może trochę niedocenionych na światowej arenie.

Witold Mieszko

Progresywna Andaluzja
Koncert zespołu Galahad (Wielka Brytania)
Support "Grendel" (Polska - Białogard)

Zespół Galahad powstał w 1985 roku, do historii rocka progresywnego przeszli płytą "Following Ghosts" wydaną w 1998r.

Liderem kapeli jest charyzmatyczny wokalista Stuart Nicholson przypominający swoją posturą gwiazdę teatru rozrywki w Chorzowie Jacentego Jendrusika. Początkowo próbował swoich szans na przesłuchaniu legendarnej grupy Maryllion, ale jak czas pokazał stworzył formację charakteryzującą się własnym stylem, do której dołożył nutkę progresywnej muzyki. Inspiracją dla niego były takie zespoły jak Genesis, Yes, Rush czy Pink Floyd.

Pierwszy raz zespół gościł w Polsce 22 maja 2006 w katowickim Teatrze Wyspiańskiego. Szczególna atmosfera panująca we wnętrzu połączona z doskonale wykonaną przez zespół muzyką i ubranym w sutannę wokalistą wbijała widza w fotel. Ten wspaniały koncert zaowocował wydaniem pierwszego w historii zespołu DVD "Resonance" - Live in Poland. Zespół w swoim dorobku ma takie projekty jak : "Galahad elektrick company" , "Galahad Acustic Quintet" oraz serię "Other Crimes"- z rzadkimi niepublikowanymi utworami. W 2007 wydali długo oczekiwany krążek "Empires never last" - który jak twierdzi wokalista "jest najlepiej nagranym, wyprodukowanym, zaaranżowanym i zmiksowanym albumem".

4.06.09 zespół po raz drugi gościł, w Piekarach Śląskich. Pierwszy występ rozpoczął 4-dniowe tourne po naszym kraju.

Grupa powróciła do Polski w bardzo dobrej formie fundując licznie zgromadzonym w Andaluzji fanom blisko dwugodzinną ucztę niezwykle melodyjnej muzyki. Oczywiście tęsknota do eksperymentalnego wykorzystywania elektronicznych dźwięków w formie znanej z "Year Zero" gdzieś pozostała. Jednak, jak przystało na rockową kapelę, króluje tu gitara i to nie tylko pod postacią dopieszczonych solówek Roya Keywortha, ale również, a może i przede wszystkim, gęstych i mocnych brzmień.

Muzyków komplementować nie ma sensu. To starzy wyjadacze "progresywnego okrągłego stołu". Głosu Nicholsona nie sposób pomylić z jakimkolwiek innym. Demon i charyzma w jednym. To trzeba napisać. No i warto tylko nadmienić o drugiej osobie, którą jest bardzo sprawny basista Lee Abraham (przypominający mi posturą ale także i twarzą aktora Johna Goodmana... wiecie... tego Freda Flinstona). Bez urazy, obaj sprawiają w swoich rolach bardzo sympatyczne wrażenie.

Występ w Andaluzji należał do bardzo udanych. Świetna, niepowtarzalna atmosfera, charakterystyczna dla wszystkich koncertów odbywających się w tym niepozornym domu kultury jest fenomenem na skalę krajową. Żywiołowy, perfekcyjnie wykonany repertuar poderwał wszystkich fanów z miejsc. Pod koniec koncertu nikt już nie siedział, a owacjom nie było końca. Na tym jednak nie koniec, tradycją koncertów piekarskich jest to, że po zakończeniu występu każdy fan ma możliwość zrobienia sobie pamiątkowych zdjęć z zespołem i skompletowania wszystkich autografów.

Witold Mieszko

Chaz de Paolo

Znany w Europie Zachodniej i Stanach Zjednoczonych gitarzysta, grający muzykę rockową i bluesa - Chaz de Paolo - wystąpił 26. 03. 09 w Andaluzji.

Artysta został uznany przez brytyjski magazyn "Blues Master's" jednym z najbardziej obiecujących talentów bluesa XXI wieku. Mimo swojego młodego wieku, Chaz de Paolo grał już z najlepszymi muzykami bluesowymi, m.in. z Davidem Maxwellem i Stevem Philipsem z zespołu The Notting Hillibilies. Współpracował też z The Groundhogs Rhythm Section, która nagrywała z legendarnym John'em Lee Hookerem. Artysta ma na swoim koncie trzy solowe albumy, z których debiutancki "Flirtin' with Blues" był przepustką do występu na koncercie The Tribute to Jimmy Hendrix w Nowym Jorku. Kolejne płyty ("Bluesotopia" i "Flirtin' Acoustic") również zostały dobrze przyjęte przez krytykę i publiczność. Dwa lata temu kanadyjska firma Wicked Instruments of Greenfield Park wypuściła na rynek model gitary w limitowanej edycji, sygnowanej "Chaz de Paolo".

Muzyk od samego początku sprawiał wrażenie niezwykle ciepłego człowieka a jego sympatyczny uśmiech uwiódł zgromadzoną w piekarskim ośrodku publiczność.

Z każdą chwilą mój podły depresyjny nastrój związany z niekończącą się zimą zaczął się poprawiać a kapitalna gra na gitarze sprawiła, że poczułem wewnętrzne ciepło.

Fascynujące jest to, że można z taką dziecinną łatwością wygrywać takie solówki świetnie się przy tym bawiąc. Moja twarz nagle rozpromieniała i zacząłem się uśmiechać sam do siebie. Chaz de Paulo robił tak fantastyczne miny, że nie mogłem pozostawać obojętny.

Nogi same prowadziły mnie pod scenę by być blisko wydarzeń i uwieczniać je swoim aparatem. To naprawdę fantastyczny facet przyciągający ludzi swoim pogodnym usposobieniem i kapitalną grą.

W jego muzyce słychac Jimmiego Hendrixa i Sevego Ray - Vaughana oraz wielu innych mistrzów gitary.

Artysta biegle opanował różne techniki gry i na tej bazie stworzył własny styl .Do tego dołożył bardo dobry głos oraz osobowość sceniczną i sukces murowany. Na koncercie muzykowi towarzyszyli: Łukasz Gorczyca -bass i Tomasz Dominik - perkusja. Temu ostatniemu los sprawił psikusa w trakcie koncertu, rozleciał mu się podest i nie dało się grać. Muzyk poprosił obsługę o pomoc po chwili mógł kontynuować. Polscy instrumentaliści dali krótkie popisy solowe, w czasie których zaprezentowali niemałe umiejętności. Dominik wymiatał na perkusji niczym lokomotywa a Łukasz wydobywał ze swojego basu całkiem nieziemskie dźwięki. Chaz de Paolo to również niezły showman w czasie blisko półtora godzinnego występu zachęcał publiczność swoim silnym głosem do wspólnego śpiewania i nie musiał długo czekać, po chwili cała sala śpiewała razem z nim niczym dodatkowy chórek. "W życiu piękne są tylko chwile"... tak mówią słowa piosenki i po dwóch bisach koncert dobiegł końca. Na dole w głównym holu artysta rozdawał autografy a fani robili sobie z nim pamiątkowe zdjęcia. Mam nadzieję, że niebawem znowu zawita do naszego kraju a frekwencja na jego koncercie będzie dużo lepsza niż tym razem. Gwiazda tego formatu powinna zapełnić salę do ostatniego miejsca.

Witold Mieszko

PIEKARSKIE BLUESTRACJE

Todd WOLFE (USA)

Witold Mieszko

Witold Mieszko

Witold Mieszko

Witold Mieszko

Witold Mieszko

Witold Mieszko

Witold Mieszko

Witold Mieszko

Witold Mieszko

Witold Mieszko

Witold Mieszko

Witold Mieszko

Witold Mieszko

"POLICJANCI"

Witold Mieszko

Witold Mieszko

"Deszczowa piosenka"

Witold Mieszko

Witold Mieszko

Witold Mieszko